ดองบล็อคมานานแสนนาน ยังจำกันได้หรือเปล่าเอ่ย
ช่วงนี้ก็ยุ่งแสนยุ่ง งานการล้นมือไปหมดไม่รู้จะทำอะไรก่อนดี แต่ละสิ่งล้วนสำคัญ ...ก็ค่อยๆเคลียร์ให้ลงตัวที่สุดล่ะนะ
อืมๆ ที่ขอเวลาไปพักใจ ก็หายไปพักใหญ่จริงๆด้วยนะคะ รู้สึกว่าหายไปนานมาก แต่ถ้าถามว่าดีขึ้นมากมั้ย อืม...จะตอบยังไงดี... ก็คงดีขึ้นมากแหละ..ไม่คิดอะไรโง่ๆ พอจะเห็นหนทางของตัวเองแล้วล่ะมั้ง ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งรู้สถานภาพของตัวเอง ยิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่จุดไหนและควรทำอะไร ... ก็ควรทำให้มันจบๆไปซะที
ในเมื่อรู้อย่างนี้แล้วเดี๊ยนก็จะขอระบายความในใจทั้งหมด บางส่วนจะเป็นความในใจที่เคยมีเคยมีและบางส่วนจะมีอยู่ในตอนนี้ ณ ขณะนี้
เรื่องความรักเคยคิดว่า เอาวะ แม่จะรักคนคนนั้นให้สุดๆไปเลย ถ้าสุดท้ายเขาต้องหายไปจากชีวิตก็ยอม เพราะอย่างน้อยก็ได้พิสูจน์ว่าฉันจริงใจ แล้วอย่างน้อยยยยยยย ที่สุด จนถึงเวลานั้นเราคงได้ทำทุกอย่างเพื่อเขาแล้ว >< อาจจะดีกว่ายอมแพ้โดยไม่ทำอะไรเลย (เนอะว่ามะ) ... แต่ตอนนี้ก็คิดไปอีกแบบ ถามว่ายังคิดแบบเดิมมั้ยก้อคิดบ้างบางที.. แต่ที่คิดอีกแบบคือ ก็รักเขาไม่อยากให้เขาลำบากใจ 555 เหมือนคนดีแสนดีแต่แอบเลวอยู่เสมอ ก็โกหกทั้งเขาทั้งตัวเองอยู่ตลอดเวลา แต่ถามว่าถ้าไม่พยายามแบบนี้ผลจะเป็นยังไงก็คงพอรู้อยู่ (น่าจะรู้ตัวดี -*- )
"บางทีการที่มีใครสักคนที่คุยได้ทุกเรื่องมันอาจจะดีกว่าที่มีคนรักก็ได้นะ"
อืม...ก้อจิงนี่ แล้วก็ไม่ได้ขอว่าจะเป็นคนรักนี่นา เลิกคิดไปนานแล้ว รู้ว่ามันไม่มีหวัง แต่อยากให้เป็นเหมือนเดิม อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องมานั่งคิดว่าทำไปแล้วจะทำให้มันทะเยอทะยานขึ้นมาอีกป่าววะ ... เพราะเลิกคิดทะเยอทะยานไปนานแล้ว เหมือนรับสภาพอ่ะเนอะ รู้สึกเหมือนทำใจแต่แรกแล้วว่ายังไงก็ไม่ใช่คนที่จะรักกันได้ และก็คิดอยู่เสมอว่าใช่ว่าการเป็นคนรักจะเป็นสิ่งที่ดี เพราะรู้ว่าเมื่อเรากลายเป็นคนรักกันเมื่อไหร่หลายๆสิ่งต้องเปลี่ยนไป อย่างน้อยก็ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่จะเกิดขึ้นซึ่งไม่อยากให้มี 555 แต่การอยู่ด้วยกันด้วยสภาพครึ่งๆกลางๆจะเป็นอะไรก็ไม่เป็นนี่แหละที่ลำบากก็พอเข้าใจ(ลำบากเขานะ ส่วนเราน่ะเฉยๆ พอจายมีไรแมะ 5555 ) ถึงจะพอใจสถานภาพแบบนั้นแต่ถึงเวลาหนึ่งความพอใจก็อาจลดลงและเริ่มมีอาการความอยากเป็นเจ้าของนี่แหละ (อันนี้คิดว่าตัวเองอาจจะเป็น 555 ) แต่ทำไงได้ก็คนมันรักนี่หว่า 555 ก็อยู่กับเขาแล้วเราสบายใจ เคยนั่งทบทวนดูว่า ตอนที่อยู่กับเขามีสักกี่ทีที่เราร้องไห้เพราะเขา .... แทบไม่มีเลย ... แต่ที่ร้องไห้ๆๆๆๆ ก็เพราะว่าต้องห่างออกมา แล้วก็เพราะว่าบางทีการสื่อสารบางประเภททำให้เราเข้าใจผิด ไม่รู้นะ ... นั่นอาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเค้าก็ได้...
แต่ก็อาจจะเป็นเพราะว่าการที่เขาอยู่กับเราในสภาพแบบนั้นมันไม่มีความสุข การมีความสุขแค่คนเดียวคงเป็นเรื่องที่แย่เนอะ... -*- (ไม่ต้องร้องเพลงถามนะ ว่ามีความสุขจริงหรือเปล่า ความสุขน่ะสัมผัสด้วยใจ ไม่ได้ใช้ตามอง :P) พอใจจะอยู่กันแบบไหนก็อยู่ นี่แหละเรา เลือกแล้วก็ไม่คิดจะเสียใจทีหลังถึงแม้ผลที่ตามมามันอาจจะดูโหดร้ายนะ แต่คิดว่าเมื่อถึงเวลานั้นมันก็คงยอมรับได้เอง ดีกว่ามานั่งฝืนใจๆๆๆ แล้วมันก็เหนื่อย (ก็แค่ความคิดของคนเหนื่อยๆคนหนึ่ง) เราไม่อาจรู้หรอกว่า จะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต อนาคตจะมีความสุขหรือเปล่าเราไม่รู้ เรายึดกับความสุขในปัจจุบัน(แอบโง่อีกแล้ว 555 ) เราคิดว่าถึงแม้ว่าอนาคตมันจะเจ็บแต่ก็เลือกจะเจอมันเองนิ (ก็ใกล้เคียงกับตอนนี้เพราะยอมรับไปแล้วว่าเลือกที่จะเจอเอง ^ ^)
บางทีรู้สึกเหมือนเป็นคนโรคจิตนะ ที่พอใจสภาพครึ่งๆกลางๆ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะเป็นอะไรก็ไม่เป็นน่ะ แต่คิดว่ามันสบายใจดี อยากเจอก็เจอ ไม่อยากเจอก็ไม่ต้องเจอ อยากทำไรก็ทำ คิดว่ามันอิสระดี แต่มันคงไม่ดีกะคนอื่น(และไม่ดีในสายตาคนอื่น)ล่ะมั้ง(จริงๆมันก็ไม่ดีกะตัวเราแหละก็ยอมรับ แต่ก็ชั้นรักของชั้นอ่ะ จะทำไม) -*- (ชั้นโรคจิตจริงๆด้วยง่ะ 5555 ) แล้วบางทีก็อารมณ์ผู้หญิงน่ะเนอะ ไม่สนใจเราก็เสียจาย พอดีกะเราก็เย้วๆๆ ก็เลยมองว่า ตายห่ะ มันเป็นเอาหนักนะเนี่ย -*-
ถึงตอนนี้จะเหงามากแค่ไหนแต่ไม่คิดจะเอาใครมาแทนที่เขา ไม่ได้ดื้อ ไม่ได้งี่เง่า แต่มันยังหาคนมาแทนไม่ได้ 55555 และคงไม่มี เพราะไม่มีใครแทนใครได้ในโลก ก็ไม่โทษใคร อาจจะต้องเกิดมาใช้กรรมใช้เวรก็เท่านั้น -*-
ช่วงนี้เหงา เหงาแบบตายห่ะแล้วกุเปนไรไปเนี่ย ก็เล่นย้ำจังว่าอย่าคิดอาไรเกินเลยนะ อย่ายังโง้นนะอย่ายังงี้นะ บางทีแม่ยังมะคิดไรเลยเจ้าค่า ก็แค่รู้สึกมีฟามสุขอ่ะนะ ฟามสุขน่ะไม่จำเป็นต้องคิดเกินเลยมะช่ายเหรอ (ตกลงขอมีความสุขส่วนตัวยังมะได้เลยเหรอเนี่ย ทำเอาความสุขหายหดหมดเลยง่ะ นานๆจะมีความสุขที อยู่ไม่ทันข้ามคืนเลย = ='') เหงากายเหงาใจพอมีความสุขสักนิดหน่อยก็โดนบล็อคหน้าตาข่ายเลยหงายตึง:P 5555
แล้วก็เรื่องเกรงใจน่ะ เกรงใจไม่ได้หมายความว่ากลัวจะไม่รักนะค๊าาา ไม่งั้นข้าพเจ้าเกรงใจเพื่อนก็กลายเปงข้าพเจ้ากลัวเพื่อนไม่รักอ่ะจิ "เฮ้ยเมิงอย่าออกตังให้กรุก่อนเลยกรุเกรงใจว่ะ = เฮ้ยเมิงอย่าออกตังให้กรุก่อนเลยนะ เด๋วเมิงไม่รักกรุอ่ะ อย่าน๊า~~~~ TT^TT " บางทีก็เกรงใจ ไม่เอาน่ะเกรงใจ ไม่ดีหรอกเกรงใจ มะอาวนะเกรงจายยย
วันนี้บ่นเยอะจังเนาะ แถมบางคำก็ไม่สุภาพซะด้วยสิ :P ถ้ามีคำไหนไปสะกิตต่อมโทสะเข้าก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย - / \ - โทดนะค้าบบบบบ ไม่รู้สิคงเป็นเพราะครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆที่จะบ่นเรื่องนี้ในบล็อคนี้ เพราะคงไม่มาอัพอีกแล้ว... เหตุผลส่วนตัวก็คงเพราะว่าบล็อคนี้แต่แรกตั้งใจให้เป็นมุมหนึ่งของตัวเรา และบอกเล่าเรื่องราวความรักที่มี (ต่อเขา) แต่ถ้ารู้ว่าการที่มีเจ้าบล็อคนี้อยู่จะทำให้คนๆหนึ่งที่เรารักลำบากใจแค่ไหน(ก็ดูแต่ละอย่างที่แกพิมพ์ไปสิ = ='' ) ก็เลยตัดสินใจไม่เอามันไว้ (โอ้ ตัดสินใจได้โหดมาก) สุดท้ายก็เลือกที่จะทำเพื่อคนที่รัก โดยไม่รู้ว่าเขาต้องการหรือเปล่า เรียกได้อีกอย่างว่าดื้อด้าน บวกกับ งี่เง่า และก็เพราะรู้ว่าสิ่งที่ร้องขอไปไม่มีทางได้มา ... ก็เลยต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างหนึ่ง... โดยที่รู้ตัวว่าจะถูกมองว่างี่เง่า 555
ก็แค่อยากระบาย อยากพูดสิ่งที่ไม่ได้พูด(จิงๆแกพิมพ์เอานะน่ะ -*- ) 5555 ให้มันจบลงที่นี่ไง :P (จริงๆแล้วพูดต่อหน้าไม่ได้อ่ะ เด๋วโดนเตะ :P) ที่วันนี้มาอัพได้แบบฮาๆแบบนี้ (ขอบอกว่าไม่ร้องไห้แล้วน๊ะเนี่ย ) ก็คงเพราะยอมรับในชะตากรรมแล้วเรียบร้อย 555 อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดละกันเว้ย TT^TT ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังอยู่ละ คิดไปก็เท่านั้น เหนื่อยป่าวๆ -*- ถึงแม้จะอยากให้มันเหมือนเดิมแค่ไหน อดีตก็เอากลับมาไม่ได้ (ความสุขก้อเอากลับคืนมาไม่ได้ แต่ได้คิดถึงก้อสุขละ งั้นขอคิดๆๆๆๆๆ เพื่อนเคี้ยวไปเรื่อยๆเลยละกัน 5555(มุกแกนี่แก่พอกะอายุแกเลยนะเนี่ย -*- ) )
บ่นจบแหล่ว เหนื่อยๆ
อย่าถามน้อว่าทำไมต้องเขียนขนาดนี้ ก็แค่คนมันจริงจาย 5555
ต่อจากนี้ก็ทำวันข้างหน้าให้ดีที่สุดก็คงพอ แล้วเราต่อจากนี้ไปเราจะคุยกันได้ทุกเรื่องแบบพี่น้องนะคะ
^ ^/
ichibann daisuki no otoko sayonara! zutto shiawase ni...
ลาก่อนผู้ชายที่ฉันรักที่สุด ขอให้คุณโชคดีตลอดไป... มีความสุขมากๆนะคะ
εїз จะโบยบินโผผินข้ามแผ่นฟ้า ... สู่นภาแสนสดใสไร้ขอบกั้น
จะผกผินบินไปสู่ความฝัน ... แม้ยากยั้งอย่าหยุดรีรั้งรอ εїз
εїз จะบินไปดั่งผีเสื้อสีสดสวย... บินไปช่วยธรรมชาติให้สร้างสรรค์
ชีวิตน้อยก็บังเกิดขึ้นมาพลัน.. แม้ช่วงสั้นแต่งดงามคร้ามใจคน εїз
εїз จะโบยบินข้ามขอบเขตของตัวตน... ออกไปค้น..หาสิ่งสมดังใจหวัง
ออกไปค้นหาตัวตนแท้จริงนั้น... ขอสวรรค์จงเมตตาให้สมปอง εїз
εїз จะบินไปแม้หนทางแสนลำบาก... สิ่งขัดขวางล้วนมาจากตัวตนนี้
จะต่อสู้เพื่อให้เห็นว่าตนดี... แม้สิ่งนี้มิอาจวัดค่าประมาณ εїз
εїз จะโบยบินแม้ปีกแสนอ่อนล้า... เหนื่อยกายาหัวใจแสนช้ำชอก
แต่หัวใจดวงนี้มิอาจหลอก... หลอกใครได้แต่อย่าหลอกแม้ตัวเอง εїз
--------------------------------------------------------------------------------
ตอนแรกก็ว่าจะเขียนเฉยๆไหงกลายเป็นกลอนได้หว่า... 5555 ไม่เป็นไรเนอะ แต่งมั่วๆสัมผัสก็ไม่ค่อยคล้องจอง -*- แต่มันค่อยๆหลุดมาเองไม่ได้ปรุงเลย บางคำอาจใช้ผิดด้วยซ้ำแฮะ แต่ช่างมันเถอะ หนึ่งไม่แคร์ขอแค่มันเพราะก็พอเนอะ 5555 (แล้วตกลงมันเพราะป่าวหว่า :P)
edit @ 2005/11/05 04:35:25
